آدم‌‌ها من را می‌آزارند. مرسوماتشان، سنت‌هایشان، دروغ‌هایشان و در بطن‌شان احتیال‌گری‌شان. گویی هر یک مست و شادان به سویی می‌روند که در آن خبری از مرگ و سیاهی و پوچی نیست. بر جبر مسلط زندگی‌شان چشم می‌پوشند و خود را سکان‌دار آن کشتی زشت و چرک‌آلود که زندگی می‌نامند می‌دانند.
اما آیا پدر و مادرشان را خود انتخاب کرده‌اند؟ آیا به خدایشان دیکته کرده‌اند در کجا به‌دنیا بیایند؟ آیا هوششان را خود پیش از بدو تولد تنظیم کرده‌اند؟ آیا اصلا احساساتشان چیزی فراتر از آینه‌ای از تروماهای کودکی‌شان است؟
این همه آلایش و آن هم صرفا برای پوشاندن آنچه خود شب‌ها در تخت‌شان برای درک آن عاجزند و غلت می‌خورند تا پتوی خواب آن تفکرات موهوم از خود را برایشان خاموش کند.
آن آدم منم. آن احتیال‌کار منم. آن مرسوم‌پسند یعقوبی منم و کاش من هم جزئی از آن نبودم!